Serbske šulske towaristwo z.t.
Kšušcyna

download na kóńcu teksta

Materialije

pśedkładk k wuśišćanju

prozne listowe wobalki


Pśigótowanje

Wuśišććo za kužde góle kopěrowański pśedkładk. Jolic cośo wobraze znowego wužywaś, móžośo je laminěrowaś abo na twardu papu nalipnuś. Až njeby źiśi wobraze na kóńcu mjazy sobu zaměnili, daś kužde góle swóje kórtki do listoweje wobalki zatkajo.


Pśewjeźenje

Slědujuce wulicowańko spěchujo koncentraciju ako teke rěcnu zamóžnosć zwuraznjenja. Źiśi wopytuju wopśimjeśe rozměś a wobrazowe wulicowańko z kórtkami w pšawem casowem rěźe na blido scynjaś.

Nejpjerwjej wšykne źiśi swój pśedkładk do jadnotliwych wobrazowych kórtkow rozstśigaju, abo wóni dostanu listowu wobalku, w kótarejž su južo spśigótowane wobrazki. Pótom pśedcytajśo: „Wulicujom wam něnto wulicowańko a wy derje słuchajśo a glědajśo!“

Pó pśedcytanju se zgromadnje woglědujśo wobrazowe kórtki. Pšašajśo se źiśi: „Z kótarym wobrazom se zachopijo wulicowańko?“ Gaž su źiśi wobraz namakali, scyniju jen pitśku zboka drugich, tak až mógu pózdźej wšykne dalšne wobraze pśipołožyś. Pózbuźćo źiśi jadnanje na wobrazu ze swójimi słowami zasej pódaś. Pótom se dalaj pšašajśo: „Kak źo wulicowańko dalej?“ Źiśi pytaju za pśiducym wobrazom. Tak se to wóspjetujo, daniž njelažy pśed kuždym góleśim cełe wobrazowe wulicowańko w pšawem rěźe.


Kšušcyna

W sadowem gumnje stoj mała kšušcyna, na kótarejž wisy šesć kšuškow. Lenka a Karlo stojtej pśed płotom a glědatej na kšušcynu. Lenka groni: „Kšuški jo bur zawěsće zabył žněś. Pójź, wótšćipnjomej je, pótom dostanjo kuždy z nas tśi.“ Góleśi glědatej nalěwo a napšawo, lěc jo bur něźi wiźeś, skócyjotej pśez niski płot a ženjotej malsnje ku kšušcynje.

Nejpjerwjej skokatej tak wusoko górjej, ako móžotej, aby kšuški wótšćipnułej. Dokulaž pak wise płody kradu wusoko na bomje, je njedosegatej. Něnto wopytatej bom tśěsć, ale nic se njestanjo. Kšuški wise pśecej hyšći na gałuzach. Toś wopytatej na bom zalězć, ale teke to se jima njeraźi.

Naraz pśiźo bur wokoło rožka a ma dłujki kij w ruce. Lenka a Karlo se wulěkajotej a cotej wuběgnuś. Ale bur woła: „Halo góleśi! Cakajtej a nježeńtej pšec!“ Wónej wóstanjotej stojecy a bur pśiźo bližej: „Pomagam wama.“ Wón bijo z kijom do gałuzow a wšykne kšuški padnu z boma. „Dajtej se słoźeś“, groni bur. Góleśi wuzběratej kšuški a se wuźěkujotej buroju. Wjasele ženjotej domoj.


Kšušcyna
póznawanje
wšykne materialije na jadno póglědnjenje
baslenje a twórjenje
drobna motorika
eksperiment
koncentracija a spomnjeśe
pógibowanje
póznawanje
recept
rym
wulicowańko
Kšušcyna

download na kóńcu teksta

Materialije

pśedkładk k wuśišćanju

prozne listowe wobalki


Pśigótowanje

Wuśišććo za kužde góle kopěrowański pśedkładk. Jolic cośo wobraze znowego wužywaś, móžośo je laminěrowaś abo na twardu papu nalipnuś. Až njeby źiśi wobraze na kóńcu mjazy sobu zaměnili, daś kužde góle swóje kórtki do listoweje wobalki zatkajo.


Pśewjeźenje

Slědujuce wulicowańko spěchujo koncentraciju ako teke rěcnu zamóžnosć zwuraznjenja. Źiśi wopytuju wopśimjeśe rozměś a wobrazowe wulicowańko z kórtkami w pšawem casowem rěźe na blido scynjaś.

Nejpjerwjej wšykne źiśi swój pśedkładk do jadnotliwych wobrazowych kórtkow rozstśigaju, abo wóni dostanu listowu wobalku, w kótarejž su južo spśigótowane wobrazki. Pótom pśedcytajśo: „Wulicujom wam něnto wulicowańko a wy derje słuchajśo a glědajśo!“

Pó pśedcytanju se zgromadnje woglědujśo wobrazowe kórtki. Pšašajśo se źiśi: „Z kótarym wobrazom se zachopijo wulicowańko?“ Gaž su źiśi wobraz namakali, scyniju jen pitśku zboka drugich, tak až mógu pózdźej wšykne dalšne wobraze pśipołožyś. Pózbuźćo źiśi jadnanje na wobrazu ze swójimi słowami zasej pódaś. Pótom se dalaj pšašajśo: „Kak źo wulicowańko dalej?“ Źiśi pytaju za pśiducym wobrazom. Tak se to wóspjetujo, daniž njelažy pśed kuždym góleśim cełe wobrazowe wulicowańko w pšawem rěźe.


Kšušcyna

W sadowem gumnje stoj mała kšušcyna, na kótarejž wisy šesć kšuškow. Lenka a Karlo stojtej pśed płotom a glědatej na kšušcynu. Lenka groni: „Kšuški jo bur zawěsće zabył žněś. Pójź, wótšćipnjomej je, pótom dostanjo kuždy z nas tśi.“ Góleśi glědatej nalěwo a napšawo, lěc jo bur něźi wiźeś, skócyjotej pśez niski płot a ženjotej malsnje ku kšušcynje.

Nejpjerwjej skokatej tak wusoko górjej, ako móžotej, aby kšuški wótšćipnułej. Dokulaž pak wise płody kradu wusoko na bomje, je njedosegatej. Něnto wopytatej bom tśěsć, ale nic se njestanjo. Kšuški wise pśecej hyšći na gałuzach. Toś wopytatej na bom zalězć, ale teke to se jima njeraźi.

Naraz pśiźo bur wokoło rožka a ma dłujki kij w ruce. Lenka a Karlo se wulěkajotej a cotej wuběgnuś. Ale bur woła: „Halo góleśi! Cakajtej a nježeńtej pšec!“ Wónej wóstanjotej stojecy a bur pśiźo bližej: „Pomagam wama.“ Wón bijo z kijom do gałuzow a wšykne kšuški padnu z boma. „Dajtej se słoźeś“, groni bur. Góleśi wuzběratej kšuški a se wuźěkujotej buroju. Wjasele ženjotej domoj.


Kšušcyna
póznawanje